The below is a slightly sad story, but one I would like to share with you. It is true and happened a few days ago.
Below text has been written in Dutch using the DeepL Translate software.
I thought it would be nice to share this in a foreign language.
In case of errors or poor translation or meaning lost in translation, I apologise.
An English transcript has been saved if required.
Enjoy!!
Poor little carer ...
Dames en heren,
jongens en meisjes.
Dit is een kort verhaal over een jonge mantelzorger die onder extreem moeilijke omstandigheden voor haar moeder zorgt en meer dan eens tot het uiterste is gedreven. Ze zet een dapper gezicht op en zet door, maar besteedt misschien niet zoveel zorg en aandacht aan zichzelf als ze zou moeten doen. Dit alles heeft zich gedurende een lange periode afgespeeld, meer dan zes jaar om precies te zijn, en heeft mogelijk zijn tol geëist 
Gisteren hielp ze haar moeder, die zwak was omdat ze al een paar dagen alleen water had gedronken en bovendien al op leeftijd was, zich op te frissen, toen ze (de verzorger) haar moeder een zin hoorde uitspreken (“Oh God”, of iets dergelijks) die volgens haar (de verzorger) iets was wat iemand zou zeggen die zijn laatste adem uitblaast of op het punt staat zijn laatste adem uit te blazen. Dit in combinatie met het ongebruikelijke gedrag dat de moeder vertoonde, bracht de jonge verzorger over het randje en ze barstte in tranen uit
Toen haar broer dit zag, vroeg hij: “Waarom huil je?”
De jonge verzorger antwoordde: “Ik denk dat ze haar laatste adem heeft uitgeblazen”.
Haar broer antwoordde: “Doe niet zo gek, Soft Girl, mama is in orde, kijk maar”.
De jonge verzorger antwoordde: “Maar ze zei ‘Oh God’.”
Haar broer antwoordde: “Soft Girl, dat heeft ze misschien wel gezegd, maar ze is in orde, kom maar kijken.”
De jonge verzorger ging haar gezicht wassen, zodat haar moeder haar niet zou zien huilen, en kwam terug.
Ze ging voor haar moeder staan en was nog steeds bezorgd, omdat ze dacht dat ze gelijk had.
Broer stelde haar gerust: “Alles is in orde – mama is een taaie en ze gaat nog nergens heen. Ze maakt het goed, ze heeft alleen wat rust nodig. Ga maar je ochtendvoorbereidingen doen. Het komt wel goed met haar.”
De jonge verzorger bleef nog even staan en broer liet haar alleen om na te denken.
Later was de jonge verzorger in orde, en mama ook.
Arme jonge verzorger – ze heeft zo hard rust nodig, maar omdat ze zo koppig is, luistert ze niet en gaat ze gewoon door, net zoals haar moeder alle verwachtingen blijft trotseren!
Bedankt voor uw geduld.
Hup, beroertepatiënten!
Hup, verzorgers!
Namaste|
